Och mien meichie toch….

Zoals beloofd, hierbij een heleboel gegevens over een familie, die woonde in Kalenberg
Ik ben Jan Jongerius, getrouwd met Egberta Doeve.
Egberta is een dochter van Luite Doeve en Koba Lok.
Zij heeft 1 zus (Vougina) en drie broers (Pieter, Roelof Johan en Luko)
In Kalenberg groeide zij op in het cafe de Rietlanden, een kruideniers winkeltje, een taxi bedrijf en vader Doeve had ook een riet en fourage handel met eigen vracht auto,s
Moeder Doeve, dus Koba, bespeelde ook het kerkorgel in Kalenberg
Vader Doeve was een zoon van Egbert Doeve, ook GEEN onbekende in Kalenberg en Koba
Lok was een dochter van bakker Lok, woonachtig in een bakkerij, waarin nu Marjan Berk woont.
Deze familie is later uitgewaaierd over Nederland, maar voor het zover was, verhuisde het
gezin (deels) eind jaren 60, begin 70 naar het plaatsjeTuk.
Alle kinderen komen met HUN kinderen en klein kinderen nog regelmatig in Kalenberg, toch de bakermat van de Doeve familie.
De kinderen van de familie hebben allemaal een partner gevonden in de buurt van Kalenberg. Er kwam er eentje uit Ossenzijl, eentje uit Blokzijl en eentje uit Appelscha.
Alleen Egberta en Luko zochten het verder weg, respectievelijk uit Rhoon en(ik dacht ) uit
Goor of Slagharen. het laatste is onder voorbehoud

Een apart verhaal is het volgende:
Zaterdag 28 mei waren wij met bijna de voltallige Doeve kinderen op een verjaardags feest in Oldemarkt, waarop we later zijn gaan varen vanaf Jongschaap botenverhuur in Kalenberg. Met de fluisterboot en een aantal kano,s zijn we door de prachtige natuur gevaren en bij terugkomst aan de steiger van Jongschaap, wilde mijn vrouw (Egberta) nog wel even in het kerkje kijken, daar waar haar moeder vroeger op het orgel speelde.
Maar het was er zeer druk en wij dachten dat het een hele toeristenstroom was, dus besloten we om het dan later nog maar eens te bekijken.
Maar, later lazen we een paa dagen later., dat het een drukte betrof, die verband hield met de presentatie van het Rietboek. Hadden we DAT maar geweten, maar helaas.
Wij lazen het dus later in de krant (AD) en op de site van jullie.
Natuurlijk wil Egberta het boek hebben, want is er mooier om terug te lezen en foto,s te bekijken vanuit je jeugd en het gebied, waarin je ben opgegroeid dat is toch fantastisch
Oude namen herleven en herinneringen komen boven,dus een boek om te hebben.

Als we weer eens in Kalenberg zijn, dan is het steevast(het wordt al minder doordat we ouder worden en er mensen wegvallen) dat men Egberta herkend en ik dan in het dialect het volgende krijg te horen “Och mien meichie toch, ben ie ech,, Egberta toch, mien meichie en is dat ie man”en dan wordt ik bekeken als een wereldwonder (grapje hoor) .
Mooie mensen met prachtige karakters, dat is Kalenberg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *